Ήμασταν μικρά παιδιά… H λεωφόρος Αλεξάνδρας ζούσε συγκλονιστικές στιγμές. Ο θρυλικός Μαγιάρος ποδοσφαιριστής Φέρεντς Πούσκας είχε αναλάβει από το καλοκαίρι του ’70 την ομάδα εμπνέοντάς την με τη δική του φιλοσοφία. Έκανε τους ποδοσφαιριστές να μη φοβούνται κανέναν αντίπαλο, να κοιτάζουν τα μεγαθήρια «στα μάτια» και να πιστεύουν απόλυτα στις δυνατότητές τους. Με ηγέτη τον «καλπάζοντα συνταγματάρχη», το τριφύλλι διέγραψε μια αξέχαστη πορεία στα ευρωπαϊκά γήπεδα την περίοδο 1970-1971, φθάνοντας ένα βήμα από το όνειρο: στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ένα επίτευγμα ανεπανάληπτο ως σήμερα. Μπορεί στον τελικό ο Άγιαξ να αποτέλεσε ένα αξεπέραστο εμπόδιο αλλά το έπος του Γουέμπλεϊ έμεινε αξέχαστο ως τις ημέρες μας…

Την ίδια εποχή μια άλλη ομάδα είχε κερδίσει τον σεβασμό όλων. Ήταν η μεγάλη ΑΕΚ του Μίμη Παπαϊωάννου, του Πομώνη, του Τόσκα, του Παπαεμμανουήλ και πολλών ακόμη «άσων» του ποδοσφαίρου, οι οποίοι με την καθοδήγηση του Μ. Στάνκοβιτς κατακτούσαν τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας…

Σαράντα τέσσερα χρόνια πέρασαν από εκείνη την εποχή και η εικόνα των δύο ομάδων είναι σε χειρότερη κατάσταση από τότε: ο Παναθηναϊκός σε ένα φιλόξενο αλλά γερασμένο γήπεδο να αποτελεί σκιά του παλιού καλού εαυτού του, η ΑΕΚ χωρίς γήπεδο, διωγμένη για μία ακόμη φορά από την έδρα της, λες και δεν μπορεί να αποτινάξει από πάνω της το λεκέ του ξεριζωμού. Αν απομόνωνε κανείς την εικόνα των γηπέδων των δύο αυτών μεγάλων ομάδων του τόπου, θα μπορούσε αβίαστα να βγάλει το συμπέρασμα ότι αυτή η χώρα είναι ανίκανη να κάνει ένα σταθερό βήμα προς τα εμπρός.

Στη διάρκεια των δεκαετιών αυτών που οι αντίστοιχες ομάδες της Ευρώπης απέκτησαν υπερσύγχρονα γήπεδα τα οποία κοσμούν τις πόλεις τους και κάνουν περήφανους τους κατοίκους των, η Αθήνα παραμένει στον αστερισμό της μιζέριας και της υπανάπτυξης. Μοναδική εξαίρεση το γήπεδο του Ολυμπιακού, το οποίο πραγματικά «στέκεται» επάξια δίπλα σε αντίστοιχα ευρωπαϊκά γήπεδα.

Θεώρησα σκόπιμο να γράψω αυτές τις λίγες γραμμές για να πω ότι η κατασκευή του γηπέδου της ΑΕΚ έχει μια συναισθηματική αλλά και μια λογική πλευρά. Μιλώντας συναισθηματικά οφείλει να υπογραμμίσει κανείς ότι οι άνθρωποι αυτοί δικαιούνται να κάνουν ξανά το όνειρό τους πραγματικότητα. Να αποκτήσουν και πάλι το γήπεδό τους εκεί όπου το είχαν χτίσει οι πατεράδες και οι παππούδες τους. Η συμβολή των Ποντίων στην πρόοδο αυτής της χώρας είναι πολύ μεγάλη και η πολιτεία οφείλει να αποκαταστήσει μια αδικία εις βάρος τους. Άλλωστε για την κατεδάφιση του γηπέδου έχει συγκεκριμένες ευθύνες και η πολιτεία. Είναι αδιανόητο λοιπόν το ελληνικό κράτος και η Περιφέρεια Αττικής να μη βρίσκουν τη δύναμη να παραμερίσουν τα όποια εμπόδια προκειμένου να προχωρήσει η ανέγερση ενός σύγχρονου γηπέδου της ΑΕΚ.

Μιλώντας με τη φωνή της λογικής, το γήπεδο πρέπει να γίνει διότι:

Πρώτον, θα δημιουργηθεί μια οικονομική μονάδα η οποία κατά τη διάρκεια της κατασκευής της θα προσφέρει εργασία σε 2.000 εργαζομένους ενώ κατά τη διάρκεια λειτουργίας της θα απασχολεί περίπου 200 άτομα.

Δεύτερον, θα δημιουργηθεί ένας πνευματικός πνεύμονας, ο οποίος με τη λειτουργία των δύο μουσείων του θα προσφέρει γνώση και συναίσθημα στη νέα γενιά μέσω των επισκέψεων σχολείων.

Τρίτον, θα σωθεί το ίδιο το άλσος το οποίο σήμερα είναι εγκαταλειμμένο και το γεγονός δεν τιμά τους κατοίκους της Φιλαδέλφειας και της Αττικής.

Τέταρτον, θα αναβαμιστεί η ευρύτερη περιοχή με τα έργα που θα συνοδεύσουν την κατασκευή του γηπέδου.

Πέμπτον, θα ζωντανέψει η περιοχή μέσω της επίσκεψης ενός εκατομμυρίου ανθρώπων.

Έκτον, θα στείλει στο εξωτερικό την εικόνα μιας σύγχρονης ομάδας, πόλης και – γιατί όχι; – χώρας όταν σε αυτό θα φιλοξενούνται τα μεγάλα αθλητικά σωματεία της Ευρώπης και του κόσμου.

Είναι πραγματικά αδιανόητο μια χώρα να μην ανοίγει δρόμους σε μια ομάδα ανθρώπων που έχουν τη δύναμη να υλοποιήσουν ένα τόσο σημαντικό έργο. Αντιθέτως με τον τρόπο της θέτει εμπόδια. Δεν θα έπρεπε να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι επικεφαλής αυτής της ομάδας είναι ένας επιχειρηματίας που διευθύνει έναν όμιλο με τζίρο της τάξης των 12 δισ. δολαρίων το χρόνο, επομένως έχει τη δύναμη να υποστηρίξει μια τέτοια προσπάθεια;

Είναι επίσης αδιανόητο να απαιτούνται δύο και τρία χρόνια προκειμένου να ξεκινήσουν τα έργα στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου – μεταξύ άλλων – θα φιλοξενηθεί το μεγαλύτερο πάρκο αναψυχής. Σε μια περίοδο που η Ελλάδα είναι με το μέτωπο στη λάσπη, η πιο λογική σκέψη θα ήταν να παραμεριστούν οποιεσδήποτε επιχειρηματικές επιδιώξεις, μικρόνοες πολιτικές θεωρήσεις και αστείοι τοπικισμοί ώστε να ξεκινήσουν παρόμοια έργα, που θα δείξουν ότι η Ελλάδα μπορεί να βαδίσει σε ένα νέο δρόμο ανάπτυξης και προόδου.

Ας αφήσουμε λοιπόν τον κ. Μελισσανίδη και τους οπαδούς της ΑΕΚ να «χτίσουν» ξανά το όνειρό τους!