Χρήστος Κριμίζης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Alchimica

«O Έλληνας δεν θεωρεί τιμή του να εργάζεται στη βιομηχανία»

 

 

 

Του αρέσει να λέει ότι μπήκε στη βιομηχανία από την πίσω πορτα. Στην πραγματικότητα μετά από μια 25ετή πορεία έχει κατοχυρώσει τη θέση του στη μεταποιητική δραστηριότητα της χώρας, παρουσιάζοντας έντονη εξωστρέφεια και δραστηριότητα σε ξένες αγορές. Μιλώντας στο timetv ο κ. Χρήστος Κριμίζης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Alchimica, εταιρείας που δραστηριοποιείται στο χώρο των στεγανωτικών υλικών, είπε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ξεχωρίσαμε όμως κάτι που δεν έχει τόσο σχέση με τα επιχειρηματικά όσο με την παιδεία. Τo πλέον ρηξικέλευθο που τόνισε είναι ότι ο Έλληνας δεν θεωρεί τιμή του να εργάζεται στη βιομηχανία. Ας παρακολουθήσουμε μερικά αποσπάσματα της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας αυτής συνέντευξης που φιλοξενείται ολόκληρη στο www.timetv.gr

Δώστε μας μια εικόνα της παραγωγικής υποδομής της επιχείρησής σας, από τι αποτελείται;

Η υποδομή μας στην Ελλάδα είναι δύο μονάδες παραγωγής. Η πρώτη βρίσκεται στο Αιγάλεω, εκεί από όπου ξεκινήσαμε και όπου είναι τα γραφεία μας προς το παρόν. Χτίζουμε καινούργια γραφεία στο κέντρο, όπου και θα μεταφερθούμε. Η κυρίως μονάδα παραγωγής μας είναι στο 69ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Αθηνών – Λαμίας.

 

Ποια είναι η πορεία των οικονομικών αποτελεσμάτων της εταιρείας; Δηλαδή το 2013 σε σχέση με το 2012.

Από τα 24 εκατ., αν θυμάμαι καλά, η ελληνική μονάδα θα έχει πωλήσεις 30 εκατ. ευρώ.

 

Δηλαδή μιλάμε για μια κερδοφόρο δραστηριότητα;

Ναι, ιδιαίτερα κερδοφόρος, θα έλεγα. Γενικά η χημεία είναι κάτι που ταιριάζει στην παραγωγή. Αυτό επαναλαμβάνω πολλές φορές και στην Ευρώπη δεν το καταλαβαίνουν. Είναι ο μόνος κλάδος που ταιριάζει στην Ευρώπη, διότι δεν είναι εντάσεως εργασίας, είναι εντάσεως επιστημονικής δουλειάς, αυτοματισμού.

 

Λέτε ότι είναι κάτι που ταιριάζει και με την Ελλάδα;

Βέβαια. Στην Eλλάδα έχουμε ακριβά εργατικά χέρια τα οποία βρίσκει κανείς δύσκολα…

 

Με συγχωρείτε, αλλά ακούγεται λίγο παράξενο. Με 1,5 εκατομμύριο ανέργους, λέτε ότι μας λείπουν εργατικά χέρια;

Λείπουν και εμείς ειδικά, που οι ξένοι φεύγουν, αντιμετωπίζουμε πρόβλημα. Αντιμετωπίζουμε πρόβλημα διότι ο Έλληνας δεν βλέπει τη βιομηχανία φιλικά. Ο Γερμανός, ο Βόρειος Ιταλός θεωρούν τιμή τους να εργάζονται σε ένα εργοστάσιο. Ο Έλληνας δεν το βλέπει έτσι. Είναι κάτι το οποίο δεν το κάνει με κέφι. Η παλιά βιομηχανία, η περασμένη γενιά, τροφοδοτούνταν ευτυχώς από τη ναυτιλία. Δηλαδή πολλοί που είχαν μπαρκάρει – ένα καράβι είναι ένα εργοστάσιο – είχαν μάθει, γίνονταν ηλεκτρολόγοι, μηχανικοί. Τα στελέχη αυτά επέστρεφαν στη στεριά και μπορούσαν να βοηθήσουν την ελληνική παραγωγή. Αυτοί σπανίζουν σήμερα επειδή πάλι κανείς δεν πάει στη θάλασσα… Έτσι και πάλι οι εφοπλιστές μας αναγκάζονται να παίρνουν αλλοδαπούς προκειμένου να κινήσουν τα καράβια τους. Είναι ένα κύκλος ο οποίος καλώς ή κακώς υπάρχει στην Ευρώπη. Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα, είναι και στο εξωτερικό.

Το θέμα όμως δεν είναι μόνον ότι λείπουν εργάτες. Λείπουν και τεχνίτες, ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, μηχανουργοί, ακόμη και των ανωτάτων σχολών, που θέλουμε να λέμε ότι έχουμε επιστήμονες – και εκεί υπάρχουν δυσκολίες. Ή είναι πάρα πολύ θεωρητικοί οι απόφοιτοι και κακώς διάλεξαν σχολές του Πολυτεχνείου – θα έπρεπε να πάνε να γίνουν μαθηματικοί… – ή δεν ενδιαφέρονται να δουλέψουν στην παραγωγή…

 

Δεν είστε ικανοποιημένος από το επίπεδο των αποφοίτων των ανωτάτων σχολών.

Ακριβώς. Δενγίνονται σωστά τα πράγματα στην παιδεία. Κατ’ αρχήν μπλέκονται πάρα πολύ, είναι και το σύστημα κουτό, με την έννοια ότι ένας νέος δεκαεφτά ετών βλέπει ότι οι όποιες εξετάσεις στην Ελλάδα είναι ένα πανηγύρι. Πώς έχουμε το Πάσχα, έτσι είναι και οι εισαγωγικές εξετάσεις. Αν λοιπόν ξαφνικά ένας νέος 17 ετών δικαιώνεται από την κοινωνία με την επιτυχία του στις εξετάσεις, δεν μπορεί ταυτόχρονα στα δεκαεφτά του να διαχειριστεί αυτή την τεράστια επιτυχία του.

 

Επιτυχία όσον αφορά την είσοδό του σε μια ανώτατη σχολή…

Η εισοδός του θεωρείται τεράστια επιτυχία στην κοινωνία, και πράγματι είναι. Αλλά δεν κοιτάζουν το μετά.Ένας νέος λοιπόν εκεί τελειώνει… Αλλά δεν είναι τίποτα το ότι μπήκες σε μια Σχολή, το θέμα είναι τι θα μάθεις και πώς θα βγεις.

 

Νιώθετε ότι δεν υπάρχει η σύνδεση ανάμεσα στην παραγωγή και στην εκπαιδευτική κοινότητα;

Αν θέλετε, για μένα, αυτό που έπρεπε να κλείσει τελείως στην Ελλάδα, να εξυγιανθεί και να ανοίξει ξανά από την αρχή είναι η παιδεία. Είναι τεράστιο το πρόβλημα και όχι η παιδεία στις χαμηλές βαθμίδες, η ανώτατη. Διότι ο κύκλος από εκεί ξεκινάει, από την ανώτατη, και γυρίζει γύρω γύρω. Δεν είναι τωρινό το πρόβλημα, έρχεται από παλιά. Εγώ όταν ήμουν μικρός, τη δεκαετία του 1960, ήταν ο καθηγητής πανεπιστημίου, ο Θεός και ο βασιλιάς. Αυτή ήταν η… ιεραρχία. Ήταν τόσο ισχυρή η έννοια του καθηγητή πανεπιστημίου.

 

Τα πρόσωπα κύρους…

Και όταν πήγα στο εξωτερικό και είδα ότι ο καθηγητής πανεπιστημίου ήταν και αυτός άνθρωπος και ερχόταν με το μηχανάκι και τον σταματούσαμε στο δρόμο για να τον ρωτήσουμε κάτι…

 

Αποκαθηλώθηκε…

Όχι, δεν αποκαθηλώθηκε, είδα απλώς ποια είναι η πραγματικότητα. Αυτή η νοοτροπία στην Ελλάδα εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα, για αυτό είναι ένα κλειστό κύκλωμα, αυτάρεσκο, το οποίο δεν θέλει να το ενοχλούν, απλά ζητάει συνεχώς χρήματα. Ποτέ δεν του φτάνουν τα χρήματα και το αποτέλεσμα το βλέπουμε.

 

Νιώθετε ότι το μοντέλο θα ήταν σκόπιμο να είναι προσανατολισμένο στις ανάγκες της παραγωγής;

Το μοντέλο είναι ανταγωνισμός. Πολλές φορές και εμένα με ενοχλεί ο ανταγωνισμός, αλλά σκέφτομαι ότι αν δεν υπήρχε ο ανταγωνισμός ακόμη θα ήμουν πάρα πολύ πίσω. Ο ανταγωνισμός και ο καθημερινός έλεγχος είναι που σε πάνε μπροστά…